مسلمانى حق ندارد كه دشنام را پاسخ به مثل بدهد ، بلكه تنها مىتواند از طريق قاضى شرع احقاق حق كند و مجازات دشنام دهنده را بخواهد . به هر حال هدف از اين حكم اسلامى اولا حفظ آبرو و حيثيت انسانها است ، و ثانيا جلوگيرى از مفاسد فراوان اجتماعى و اخلاقى است كه از اين رهگذر دامان جامعه را مىگيرد ، چرا كه اگر افراد فاسد آزاد باشند هر دشنام و هر نسبت ناروايى به هر كس بدهند و از مجازات مصون بمانند ، حيثيت و نواميس مردم همواره در معرض خطر قرار مىگيرد و حتى سبب مىشود كه به خاطر اين تهمتهاى ناروا همسر نسبت به همسرش بد بين گردد ، و پدر نسبت به مشروع بودن فرزند خود ! خلاصه ، موجوديت خانواده به خطر مىافتد ، و محيطى از سوء ظن و بدبينى بر جامعه حكم فرما مىشود ، بازار شايعه سازان داغ ، و همه پاكدامنان در اذهان لكه دار مىگردند . اينجا است كه بايد با قاطعيت رفتار كرد ، همان قاطعيتى كه اسلام در برابر اين افراد بد زبان و آلوده دهن نشان داده است . آرى آنها بايد جريمه يك دشنام زشت و تهمت آور را هشتاد تازيانه نوش جان كنند تا حيثيت و نواميس مردم را بازيچه نگيرند !